Η Ιστορία της Βάφλας Λιέγης

Η βάφλα της Λιέγης (Gaufre de Liège), με την παχιά, μαστιχωτή υφή και την καραμελωμένη κρούστα, αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα γλυκά του Βελγίου.

Ο Βασιλικός Θρύλος του 18ου Αιώνα

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, η βάφλα εφευρέθηκε τον 18ο αιώνα στην πόλη της Λιέγης, η οποία βρίσκεται στη γαλλόφωνη περιοχή της Βαλονίας. Ο θρύλος λέει ότι ο Πρίγκιπας-Επίσκοπος της Λιέγης (Prince-Bishop of Liège) ζήτησε από τον προσωπικό του σεφ να του φτιάξει ένα νέο, πλούσιο γλυκό που να περιέχει μπόλικη ζάχαρη.

Ο σεφ πειραματίστηκε με μια πλούσια ζύμη τύπου μπριός (brioche), στην οποία πρόσθεσε χοντρούς κρυστάλλους από ένα νέο, τότε, προϊόν: τη ζάχαρη «μαργαριτάρι» (pearl sugar). Όταν η ζύμη ψήθηκε στη βαφλιέρα, η ζάχαρη έλιωσε εξωτερικά, δημιουργώντας μια θεϊκή, καραμελωμένη επίστρωση που ενθουσίασε τον ηγεμόνα.

Τι την Κάνει να Ξεχωρίζει από τις Άλλες Βάφλες;

Η Ζύμη: Δεν γίνεται με αραιό, υγρό χυλό (χυλό κρέπας/κέικ), αλλά με πυκνή, ζυμώσιμη ζύμη μαγιάς που περιέχει πολύ βούτυρο και αυγά (όπως το τσουρέκι).

Η Ζάχαρη Περλέ: Το απόλυτο μυστικό της. Πρόκειται για συμπαγείς σβόλους ζάχαρης που δεν λιώνουν τελείως κατά το ζύμωμα. Καθώς η βάφλα ψήνεται στο μαντεμένιο σίδερο, η ζάχαρη στην επιφάνεια καραμελώνει, ενώ οι εσωτερικοί κρύσταλλοι παραμένουν ολόκληροι, προσφέροντας μια απίστευτα τραγανή υφή σε κάθε δαγκωματιά.Το Σχήμα: Είναι μικρότερη, έχει ακανόνιστο, οβάλ σχήμα και δεν έχει τέλειες γωνίες.

Λόγω της πλούσιας σύνθεσής της και της καραμελωμένης ζάχαρης, η βάφλα Λιέγης είναι ήδη πολύ γλυκιά από μόνη της. Για τον λόγο αυτό, στο Βέλγιο καταναλώνεται παραδοσιακά «στο πόδι» (ως street food), ζεστή και σκέτη, χωρίς την ανάγκη για επιπλέον σιρόπια ή σαντιγί.

Η Ιστορία του Χβόροστ

Το Χβόροστ (Хворост) είναι ένα παραδοσιακό γλυκό της ρωσικής και ανατολικοευρωπαϊκής κουζίνας, το οποίο θυμίζει τα ελληνικά δίπλες ή ξεροτήγανα. Το όνομά του σημαίνει "κλαδάκια" ή "ξερά κλαδιά" στα ρωσικά, λόγω της τραγανής υφής και του σχήματός του.

Το Χβόροστ έχει μακρά ιστορία στη ρωσική παράδοση και απαντάται σε διάφορες μορφές σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Ουκρανία, η Πολωνία και η Λιθουανία. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στις αγροτικές περιοχές, όπου οι οικογένειες το έφτιαχναν σε γιορτές, θρησκευτικές εορτές και οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Η Ζύμη: Φτιάχνεται από πολύ απλά υλικά, κυρίως με αλεύρι, αυγά και ελάχιστη ζάχαρη. Το μεγάλο μυστικό της συνταγής είναι η προσθήκη μιας κουταλιάς βότκας ή κονιάκ στη ζύμη. Το αλκοόλ εμποδίζει τη ζύμη από το να απορροφήσει πολύ λάδι και τη βοηθά να σχηματίσει φουσκάλες και να γίνει απίστευτα τραγανή.

Το Τηγάνισμα: Τηγανίζεται για ελάχιστα δευτερόλεπτα σε καυτό λάδι μέχρι να πάρει ένα απαλό χρυσαφένιο χρώμα.

Το Σερβίρισμα: Μόλις κρυώσει ελαφρώς, πασπαλίζεται γενναιόδωρα με σοκολάτα ή ζάχαρη άχνη. Λόγω της λεπτής του υφής, λιώνει κυριολεκτικά στο στόμα.